Tadeusz Bonifacy Chrzanowski urodził się 14 maja 1926 roku w Krakowie, ale dzieciństwo spędził we wsi Moroczyn niedaleko Hrubieszowa. Podczas wojny jego rodzice przenieśli się do Bieżanowa, wówczas podkrakowskiej wsi. Tuż po wojnie zapisał się na studia do krakowskiej Akademii Handlowej (dziś - Ekonomiczna), gdzie uczył się w latach 1945 - 1949. Następnie wstąpił na Uniwersytet Jagielloński, na historię sztuki. Dyplom otrzymał w roku 1952, po czym zrobił tam doktorat, jednak profesurę otrzymał dopiero w 1990 roku.
W roku 1953 wstąpił do SHS (Stowarzyszenia Historyków Sztuki). Przez ponad 35 lat inwentaryzował polskie zabytki, czego owocem jest około 300 książek i publikacji, w tym monumentalne dzieło 'Sztuka w Polsce Piastów i Jagiellonów'. Razem z Marianem Korneckim jeździł po Polsce i inwentaryzował zabytki. Zrobili tysiące kilometrów na wozie, rowerem, motorem, wreszcie warszawą, zachwycając się każdą, najmniejszą nawet starocią.* Nauczony fotografowania przez ojczyma, wybitnego fotografika Włodzimierza Puchalskiego, sam ilustrował swoje prace. W ostatniej dekadzie XX w., w latach 1992 - 1997 był członkiem zarządu SHS, a nawet jego prezesem.
Był też poetą i tłumaczem poezji, pisarzem, publicystą, krytykiem. W młodości był dobrze zapowiadającym się poetą - ale z czasem bardziej zainteresował się przekładami z literatury francuskiej i niemieckiej. W środowisku literackim cieszył się wielkim autorytetem, najpierw w gronie Związku Literatów Polskich, potem w Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich (członkostwo od roku 1989) i PEN Clubie (od od roku 1979). Przez długie lata przyjaźnił się ze Zbigniewem Herbertem. Ideowo związany ze środowiskiem "Tygodnika Powszechnego" i "Znaku", drukował też w paryskiej "Kulturze" oraz w krajowych wydawnictwach drugiego obiegu (pod pseudonimami Tymoteusz Klempski lub Józef Szrett). Wykładał na UJ, w USA, a od 1975 roku prowadził katedrę kultury artystycznej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1991 - 1998, już jako emerytowany profesor historii sztuki, wykładał na pół etatu w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Uczył piękna, ale też etyki - tolerancji i poszanowania godności człowieka, jego prawa do wolności.*
W swojej pedagogicznej karierze wypromował ponad stu magistrów historii sztuki (głównie na KUL, ale także w Katedrze Etnologii Słowian UJ), szesnastu doktorów, do tego zrecenzował kilka prac habilitacyjnych oraz kilkanaście doktorskich.
